Het werd tijd!!!! Nieuwe ronde, nieuwe kansen:

Komen jullie ons bezoeken?

 

Natuurlijk kun je op het nieuwe adres weer je email adres achterlaten, zodat je een email alert krijgt zodra er een nieuw logje verschijnt! Ik zie dat veel mensen zich nog niet weer hebben ingeschreven, vandaar de reminder!

 

 

 

 

Vandaag was de eerste keer dat ik echt blij was dat Nemo naar de crèche was. Vanmorgen bij het opstaan was het weer huilen en drama. We zaten te twijfelen of we het de draaiouders wel aan konden doen om Nemo te brengen. Maar ik was het allemaal zo zat even, dat thuis blijven ook niet echt ideaal was. Dan anderen er maar even mee opzadelen :-) Als ie daar niet op zijn plaats zou zijn, zouden ze wel bellen. Dat was gelukkig niet nodig, het is goed gegaan. Zij het met zijn speentje in, maar ja, je kunt niet alles hebben.

 

Ik heb eindelijk, éindelijk weer eens van Robijn kunnen genieten. Geen afspraken voor vandaag, gewoon zien wat de dag brengt. En de dag bracht... rust. Mooi, want dat was precies wat we nodig hadden!

Ik was om 10 uur terug van wegbrengen van Nemo, en toen heb ik Robijn op bed gevoed. Daarna heb ik haar in d'r bedje gelegd. Zelf had ik eerst allerlei wilde plannen, tig dingen om te doen. Maar na een tijdje achter de pc ben ik met een vragenlijst op de bank gaan zitten, waar ik na tien minuten écht niet meer mijn ogen open kon houden. Twee uur later werd ik pas wakker... Om 14 uur ben ik maar eens gaan kijken of alles wel goed ging met Robijn. Die lag nog te slapen, maar werd vaag wakker van mijn komst. Dus ik dacht, kom, ik neem haar mee naar beneden; even voeden en nog lekker even naar buiten. Maar tijdens het voeden werd ze niet echt wakker, en dus had ik haar slapend in mijn armen. Genieten.... ik wilde niet eens meer naar buiten, ik wilde alleen maar dat mijn schatje uit zichzelf in mijn armen wakker zou worden. Maar toen Luc om 15.45 uur thuis kwam, was ze nog steeds niet wakker, en we moesten toch echt gaan, want Sinterklaas zou langskomen op de crèche! Gelukkig werd ze wel wakker van het verschonen, en was ze een en al lieve lachjes.

 

Nemo was blij om ons te zien! Kan ik me wel voorstellen, want bijna alle ouders van de andere kindjes waren er inmiddels. Nemo was niet erg onder de indruk van de Sint. Wel van de Hoofdpiet, maar die kon Nemo omkopen met pepernoten. En Robijn? Die heeft door al het Sinterklaasgeweld heengeslapen. Best knap, met al die gillende peuters en kleuters en een piano die volop gebruikt werd.

 

Thuisgekomen was Nemo nog steeds lief! Hij begon uit zichzelf ons aan te wijzen en te kletsen. Fijn om te zien dat hij zich weer wat beter voelde. Luc en ik hebben hem samen naar bed gebracht. Daar lezen we altijd nog even een boekje en zingen we een liedje, maar afgelopen week was dat vaak drama. Vandaag gelukkig niet, het was heel gezellig, zoals je kunt zien!

 

Of hij liever was omdat ik uitgeruster was, of dat hij sowieso een betere dag had? Of Robijn zo lang heeft geslapen omdat ze ook eindelijk geen last had van gegil en geschreeuw van Nemo? Het maakt allemaal niet uit. Dit was een fijne dag voor iedereen. Ik kan er weer even tegenaan!

 

Oja, en even een leuke foto van Robijn in het jurkje wat ze van Eefje heeft gekregen:

Zoet he? :-)

 

En ach, als we dan toch al bezig zijn.. deze is ook van vanmiddag. Vlak voor het verschonen, toen ze nog niet zo wakker wilde worden:

 

Ik heb trouwens voor Nemo volgende week een afspraak met een homeopaat. Ik hoop echt dat dat verschil maakt!

Je gelooft je OREN niet. Nemo heeft alwéér een loopoor. Sinds dit weekend is ie weer wat stuurser, maandag was ie wat stuurser, en gisteren was het hel. Krijsen krijsen krijsen. Ik had het helemaal gehad. Luc was ook nog eens laat thuis, terwijl Robijn krampjes had. Ik wist even niet meer helemaal waar ik het moest zoeken. Gelukkig kon ik even adem krijgen bij het wekelijkse etentje met Marja, Jesse en Kim.

 

Vandaag is het er niet beter op. Luc heeft Nemo vanmorgen naar de crèche gebracht, maar niet veel later ook maar weer opgehaald. Het ging niet. Huilen en krijsen. Niet dat ie thuis ook maar anders is, maar goed, dan is ie in ieder geval in een rustige en vertrouwde omgeving. Wederom laat Nemo zich niet door mij troosten, en draait zich van me weg zodra ik hem ook maar aankijk. Ik voel me dus knap ellendig. Ik had juist ook zo naar deze dag uitgekeken, zodat ik me weer een beetje kon opladen tegen nog meer Nemo-geweld. Gaat dus niet lukken.

Ik ben allang blij dat Luc vandaag thuis werkt. Die heeft al heel lief aangeboden om dan de zorg voor Nemo zo veel mogelijk op hem te nemen. Hij werkt dan vanavond over.

 

Ik ga dadelijk even informeren naar een homeopaat, ik heb het idee dat daar nog wel wat te behalen valt voor Nemo qua gesteldheid. Dat hoop ik dan maar. Want ik begin een beetje op te raken. Ik heb het idee dat ik nog helemaal niet heb kunnen genieten van Robijn omdat ik vanaf week 3 alleen maar non stop met zieke kindjes heb gezeten.

Ach, eigenlijk mag ik niet zeuren, er zijn ergere dingen, dat weet ik. Maar soms is de emmer gewoon een beetje vol.

 

 

Nemo is nog steeds ziek. Gisteren had ie nog 39,5 graden koorts. Naar de Sint-intocht hier in de buurt gaan kijken vonden we geen optie met dit gure weer. Zo sneu, we waren zo benieuwd naar zijn reactie op Sint en Piet. We zijn gaan zoeken naar een alternatief. Dat was naar het inhalen van Sint en Piet op winkelcentrum Overvecht. Daar zou Sint tot 15.30 uur aanwezig zijn. Maar nee hoor. Om 15.00 uur was er geen Sint meer te bekennen. Hebben we daarvoor Nemo een paracetamol gegeven en zijn  we als de wiedeweerga naar de andere kant van de stad gevlogen! Tsss!

Wel hebben we nog wat kleine dingetjes voor in de schoen gekocht.

En die schoen hebben we natuurlijk gisteravond gezet.

Het grootste cadeautje wat in onze schoen zat, was dat Robijn en Nemo ons hebben laten uitslapen! Robijn heb ik gisteren toen ik naar bed ging maar wakker gemaakt voor een voeding, zodat we misschien een lang stuk aaneen konden slapen. Toen ik vanmorgen van haar wakker werd, zei ik met mijn slaapdronken kop 'o wat goed, ze heeft tot half 5 doorgeslapen'. Maar ik keek dus met mijn neus, want het was al half 8! En Nemo hebben we zelf maar wakker gemaakt om half 10, omdat anders ons plan in duigen viel (eten bereiden voor de brunch met de buren). Hoeraaaaaa, wat een lieve kinders!!!

 

Beneden aangekomen had Nemo totaal geen interesse in wat er in zijn schoen zat. Ja, in de mandarijn die ik er voor de leuk had bijgestopt. En de rest vond ie allemaal maar stom. Nou vond ie vanmorgen alles stom, dus da's niet raar, maar toch. Morgen zit er dus alleen maar een mandarijn in. Is het kereltje net zo blij mee.

Er was wel een ander die blij was dat wij onze schoen hadden gezet. Namelijk onze ongenode gast. De muis. Of muizen. Want hoe kan een muis anders zo'n 10 pepernoten in zijn eentje opeten?! Ik had rond onze schoenen pepernoten gestrooid. Stond zo leuk. Maar ik had niet aan die muis gedacht. En als ik er al aan had gedacht, had ik niet gedacht dat ie zó ijverig zou zijn dat vanmorgen alles weg was! Geen pepernoot meer te bekennen!

Ik weet dus wel wat er vanavond naast onze schoenen staat. Juist ja...

 

En om die nare niet-zo-kerst-gedachte te verdringen, hierbij nog een leuk kiekje van onze kindjes vanmorgen, allebei nog in pyjama. Nemo gaat namelijk graag naast 'zussie' liggen. Moeten wij alleen wel uitkijken dat ie er niet met zijn 16,5 kilo bovenop gaat liggen, hoe lief bedoeld ook. Gelukkig kan hij ook aaien en kusjes geven. Vingers in haar mondje stoppen doet ie ook graag (dat kijkt ie af van ons, als we haar de pink geven). Robijn heeft trouwens gisteren per ongeluk al kennis gemaakt met gevulde speculaas. Ze was op mijn arm in slaap gevallen. En ik zag dus gevulde speculaas te eten. Tot er een stuk afbrak en op mijn borst viel. Dacht ik, want ik was ergens anders mee bezig. Dus toen ik het weg wilde halen, zag ik het niet meer liggen. Wel zag ik Robijn's mond open staan. Onee, dacht ik. Maar het was oja. Ik kon het er nog wel uitpeuteren. Gelukkig maar.

Nee he, niet wéér! Nu heb ik Nemo weer thuis met koorts! Woensdag haalden we hem van de crèche, het was niet zo goed gegaan, hij had veel gehuild. Thuisgekomen was ik er niet helemaal gerust op en heb hem getemperatuurd: 39,4. Verdomme.

Gelukkig was Eefje op bezoek. Zij heeft gekookt terwijl ik Nemo en Robijn onder mijn hoede had. Best lastig hoor, 2 kindjes, waarvan 1 ziek, onder etenstijd!

Van Eefje heeft Robijn trouwens ook een heel leuk jurkje gekregen. Binnenkort een foto!

 

Vanmiddag moest ik met Robijn naar het CB. 5140 gram, 58 cm. Minder goed gegroeid dan zou moeten, en dan met name in gewicht. Maar hallo, ze is al vanaf week 3 bezig om die verkoudheid te boven te komen! Dat kost energie, dus ik snap het allemaal wel hoor! Bovendien is het toch ook wel eens fijn een redelijk gemiddeld kindje te hebben in plaats van eentje die de lijntjes voorbij gaat! Van mij mag ze lekker klein blijven hoor, hahaha!

De testjes doorstond ze prima, maar dat kon ook niet anders. Ons meisje is een slaapkop, maar zo helder als ze wakker wordt! De wijkverpleegkundige kreeg ook aardig wat lachjes. Helaas verging Robijn het lachen toen ze de prikjes kreeg. En ach, wat moest ze huilen! Zo anders dan Nemo, die geen kik gaf. Robijn bleef wel meer dan vijf minuten huilen. Die kon zelfs nog niet stoppen toen ze mijn pink kreeg. Het onrecht dat haar was aangedaan!

 

Verder hebben we net een nachtje weg geboekt. We hadden een Hotelcadeau-bon die tot eind november geldig was. Maar in tegenstelling tot een Bongo-bon konden we deze niet na de houdbaarheidsdatum verzilveren (bij Bongo kun je reserveren voor een latere datum). We wilden zonder de kindjes gaan, maar ik vind het te vroeg om Robijn al uit logeren te doen, dus nemen we de kindjes maar gewoon mee. Ach, ook gezellig. Hoewel wij eigenlijk toch wel hard toe waren aan een weekendje voor ons samen! Nouja, we gaan half december in de herkansing, want dan hebben we gala van Luc's werk.

Alsof die verkoudheid niet genoeg is, heeft Robijn er sinds vorige week zondag ook krampjes bij. De ene dag erger dan de andere. Maar zo erg als vandaag had ze ze nog niet gehad.

Luc en ik wilden net het bed in stappen om een middagdutje te doen, toen ze wakker werd. En eigenlijk heeft ze, met tussenpozen van af en toe een kwartiertje slaap, liggen huilen. Tot half acht, toen is ze aan mijn borst in slaap gevallen, boven op het grote bed. Ik trouwens met haar...

 

Gelukkig is ze het grootste gedeelte van de dag goed te pas. Ze is steeds meer wakker, ontdekt haar handjes, zoekt interactie. Zo leuk om te zien, en tegelijkertijd bedenk ik me dat ik dit nooit meer met haar terug krijg, dat totaal afhankelijke, pure, vertrouwende wezentje. Omdat ik weet dat ik me niet al mijn momenten met haar zal herinneren, probeer ik ze juist te koesteren, zo veel mogelijk van haar te genieten. Helaas is dat moeilijk als je de tijd moet verdelen. Want ook van Nemo wil ik niets missen. Hoewel dat toch anders is. Die allereerste paar weekjes zijn zo speciaal, en het duurt maar zo even...

 

Die titel heb ik natuurlijk alleen maar omdat ik een nieuwe poll bedacht heb. We hebben namelijk nog steeds muggen in huis. Die zomaar met hun vieze prikding in mijn kindjes lopen te prikken. En soms kom ik 's nachts nietsvermoedend ook wel eens slakken tegen, brrrr. Gelukkig ben ik niet bang voor spinnen, want ook daar vind ik er veel van. Die laat ik dan maar mooi zitten, kunnen ze mooi die muggen opeten. Helaas zijn de spinnen hier in huis blijkbaar nogal lui...

En of dat niet genoeg is werd ik afgelopen week geconfronteerd met nóg een ongenode gast. Een erg brutale:

Terwijl ik Robijn in de woonkamer zat te voeden (en Nemo in zijn bedje 3 uur wegtukte), dacht ik iets vanuit mijn ooghoeken te zien. Ah, dacht ik, word ik dan toch nog paranormaal begaafd en ga ik geesten zien? Helaas. Ik zag een muis. Onder de eettafel, waar Nemo de avond ervoor blijkbaar wat kruimels her en der had laten vallen (blame it on the boy!). En dat brutaaltje was niet van plan zich ook maar iets van mij aan te trekken terwijl ik daar aan de andere kant van de kamer zat. Geluiden maken zoals 'kssjht' hielpen me niet. Zou die muis met Nemo hebben gesproken? Dat Nemo hem de tip heeft gegeven 'joh, gewoon doen als ze zit te voeden, dan kan ze toch nergens heen, doe ik ook altijd'? Afijn. Het enige wat ik kon doen, was mijn telefoon pakken en er een foto van maken. Want anders gelooft niemand me toch?!

En echt, mijn huis is netjes en schoon!

 

Gisteren ben ik voor het eerst met beide kindjes weggeweest. En dan echt weg, met de auto, niet een lullig stukje lopen met de kinderwagen. En het ging nog goed ook! Ok, ik ben behoorlijk lang bezig met weggaan. Want er moet gevoed worden, verschoond worden, schoentjes aandoen , mezelf klaarmaken, bedenken wat allemaal mee moet... en met dat geheugen van mij (ik ben niet alleen qua figuur een walvis, ik ben net zo'n grote zeef als een walvis) doe je daar dus echt heel lang over. Ik denk gauw een uur. Of misschien nog wel langer, ik durfde niet op de klok te kijken. Wel weet ik dat ik binnenkort maar eens hard moet oefenen in het weggaan, want over niet al te lange tijd moet ik weer op de crèche meedraaien, en dan moet ik toch echt met 2 kindjes om half negen sharp aanwezig zijn!

Afijn. Ik ben even naar een vriendin geweest, en op terugweg naar huis waren Robijn én Nemo in slaap gevallen. Moest ik toch even een foto van maken. Nemo sliep zelfs door terwijl ik hem de trap op tilde (niet zien hoe!), maar werd helaas wakker van het luier verschonen, wat toch echt wel nodig was voordat ik hem in zijn bedje zou gooien. Al met al heeft ie dus 10 minuten geslapen, en daarna had ie er geen zin meer in.

 

Vandaag ben ik met Robijn voor het eerst gaan fietsen. Want dat is de manier hoe ik dadelijk beide kindjes moet vervoeren. Per fiets. En dat is een behoorlijk dilemma, want hoe doe je dat? Nemo moet achterop want hij is te zwaar voor voorop. Maxicosidrager achterop is dus geen optie. Nou maakt dat niet uit, want daarvoor moet je kindje ook al 4 maanden zijn, en dat is Robijn dus nog lang niet. In een voorzitje kan ze natuurlijk ook nog lang niet. Dus blijft de draagdoek/babybjorn over. Gelukkig heb ik een moederfiets, dus er is veel ruimte aan de voorkant. Ik kon zelfs met een 40 weken zwangere buik én Nemo voorop makkelijk fietsen.

Nou wordt het afgeraden, met een kindje in de draagdoek fietsen, maar ik zie niet hoe ik het anders moet doen. Gelukkig was de CB arts het met me eens, zij deed het vroeger ook zo. Niet dat dat een garantie is, maar het geeft me wel vertrouwen, dat het niet helemaal ontaard is wat ik doe. We hebben ook al zitten denken aan een fietskar achte raan de fiets, maar dat geeft mij eigenlijk een onprettiger gevoel. Dus we gaan het eerst zo proberen. Dan kunnen we nog altijd aan de fietskar.

 

En kijk nou eens wat een lief jurkje ze vandaag aan heeft. Gisteren heb ik haar voor het eerst in maatje 62 gestoken, en dat zit toch echt wel goed. Helaas betekent dat dat ik toch echt eens afscheid moet gaan nemen van sommige maatje 56 kleertjes... Morgen maar eens gauw naar de lapjesmarkt, en wat leuke stofjes halen voor jurkjes!!!

Vandaag heb ik eindelijk mijn eerste Back in Shape les gehad! Hoera, de tijd is aangebroken om weer aan lichaamsbeweging te doen!

Nadat ik van Nemo een beetje hersteld was, ben ik ook deze lessen gaan volgen. Jeanette, de docente, is een enthousiaste Mensendieck-therapeute. Ze legt dus uit hoe en waarom bepaalde oefeningen goed zijn. Ze begint bij het begin, de bekkenbodemspier, en werkt daarna verder naar de buikspieren en de rugspieren. Ik kan me nog herinneren van toen dat je na een uurtje de meest simpele oefeningen te hebben gedaan, je de volgende dag stijf was van de spierpijn. Zo zie je maar dat je niet zwaar hoeft te trainen, zolang je het maar goed doet (in ieder geval na een zwangerschap, als je voor Ms Bodybuilding 2008 wilt gaan zul je toch wel zwaar moeten trainen).

Ik ben benieuwd hoe ik er morgen aan toe ben...

 

Robijn mocht mee, en die heeft daar heerlijk geslapen. Fijn hoor, sporten terwijl je je kindje in de buurt hebt, en kunt voeden of knuffelen wanneer je wil. Nemo had ik onder gebracht bij de buren, die heeft daar lief zitten spelen.

 

De rest van de dag ging het met Robijn wat minder. Veel gejammer, weinig geslapen. Dat ken ik helemaal niet van haar. Ja, gisteren was ze ook al zo. We hebben één keer eerder zo'n dag gehad, en dat was vlak voor ze die koorts kreeg. Nou kan het gewoon een regeldag zijn (maar daarvoor was ze eigenlijk te onrustig), het kan een sprongetje zijn, of ze zou weer ziek kunnen worden. Ik hoop van niet. Ik zal zo Oei Ik Groei er eens op naslaan.

Klagen over zo'n dagje hoor je mij niet. Ze is zo'n lief klein engeltje, ik zat me al af te vragen of het wel normaal was dat een kindje nooit huilt. Want echt, ik kan me niet herinneren wanneer ze voor het laatst huilde. Misschien toen Nemo haar voor haar kop sloeg met een autootje, een paar weken terug? Of toen ze ziek was? Ik heb haar vandaag dus maar gewoon extra veel geknuffeld, en veel bij me gehouden.

 

Met Nemo ben ik vandaag naar de dokter geweest. Het is toch wat, ze zouden daar tienrittenkaarten moeten afgeven, zo vaak gaan wij tegenwoordig. Nemo heeft nu oordruppels gekregen met antibiotica. Want dat oor blijft maar lopen, echt zo vies. Elke ochtend lijkt het alsof er een theelepel honing bij komt. Helaas stinkt die honing wel heel erg...

Ik zit er over te denken om eens naar een homeopaat te gaan met mijn kindjes. Alleen, hoe vindt je een goeie? Telefoongids? Een of andere homeopatenbond? Ik heb geen idee...

 

 

 

 

Nemo is helemaal fan van de Teletubbies. Als wij hem bij nachtmerries niet meer kunnen troosten omdat hij nog in de Twilightzone zit, kunnen de Teletubbies dat wel. Frustrerend dat die kleine rare wezentjes die macht hebben. Aan de andere kant: blij toe dat ze bestaan zodat ze Nemo kunnen troosten.

Nemo gebruikt ook de Teletubbie slang: 'nog een keertje', of in ieder geval iets wat daar op lijkt. Waarschijnlijk denkt hij dat het één woordje is, haha! En ook een heel overtuigend 'oh-oooh'. Als er iets valt ofzo. Zijn lepeltje  bijvoorbeeld. Die valt gewoonlijk minstens twee keer per maaltijd per ongeluk op de grond. Echt, heel erg per ongeluk...

 

Zelf zeiden Luc en ik gisteren oh-oooh. Want Robijn had die avond ervoor en 's nachts weer verhoging. Ik heb voor de zekerheid daarom maar even de huisartsenpost gebeld, we moesten meteen even langs komen. Dus terwijl Luc met Nemo naar de crèche ging voor een klusdagje, ging ik met mijn dochter op stap naar de dokter. Daaag lapjesmarkt, daaaag jurkjes die ik zo graag wilde maken. De dokter heeft Robijn nagekeken en overlegd met de kinderarts. We hoefden niet naar het ziekenhuis. Met een receptje voor neusdruppels die wél zoden aan de dijk zetten ben ik weer huiswaarts gegaan. Vanmorgen had ze geen verhoging meer. We zullen zien, ik hoop dat dat gekwakkel gauw ophoudt. Ze is nu al 3 weken non stop verkouden, met af en toe heftigere episodes ertussen.

Robijn in d'r Franse jurkje, lief he?

 

Nemo heeft ook nog steeds een loopoor. Die antibiotica hebben dus niet veel gedaan, behalve dan de koorts wegnemen. Daarom belde ik de dokter vrijdag maar even. Nouja, even... ik heb meer dan een kwartier in de wacht gestaan. Toen vond ik het welletjes en heb opgehangen. Helaas ben ik het later op de dag vergeten. Ik snap echt niet hoe je bij een dokter een kwartier in de wacht kunt worden gezet...

 

 

Donderdag zijn mijn moeder en ik met Nemo en Robijn in de wagen gaan shoppen. Nemo was een engeltje zo zoet, en van Robijn ben ik überhaupt niet anders gewend. Zo heb ik nieuwe laarzen, nieuwe schoenen én een nieuwe jas kunnen scoren! En voor Nemo hebben we een nieuwe sjaal met muts (foto!), zodat hij op de fiets in ieder geval geen oorpijn kan krijgen. Voor Robijn hebben we een winterpakje gekocht en nog een shirtje met broekje wat ik laatst ook al wilde hebben maar in mijn chagrijnigheid weer aan de kant had gegooid. Het is alleen maatje 68, dus voorlopig kan ik die niet showen :-)

 

 

 

 

 

Nemo had een Since 2007 shirtje:

Heel leuk, juist voor een jongetje vond ik die glitters rete-cool, want wanneer mag een jongetje nou glitters dragen? Voor jongens is de kleding vaak alleen maar stoer, stoerder stoerst. Ik hou van hip, hipper, hipst. En dat is voor mij dus niet donkerblauw, donkergroen, ruitjes en legerkleding. Dus, glitters voor Nemo, met een superfreaky rood broekje erbij (wijde pijpen).

Dat shirtje past natuurlijk niet meer. We hebben het ingelijst voor Nemo, als een soort van geboorteschilderij. Maar dan anders.

 

Afgelopen zomer had ik al gezien dat de shirtjes er ook in een 2008 versie waren, en ook in het roooooooze. Toen durfde ik er geen mee te nemen, we wisten tenslotte niet of het een jongen of een meisje zou worden. Ik heb nog zitten denken om er van beide één mee te nemen (dus roze en blauw). Door die keizersnede kon ik een tijd lang de stad niet in. Ik was daardoor best bang dat ze nu op zouden zijn. Toen ik dus vorige week de stad in ben geweest met Robijn, zag ik mijn kans schoon en ben ik op zoek gegaan naar dat shirtje (meteen de reden waarom ik zo gesloopt en veel te laat terug kwam). Op internet was het nergens te krijgen. Maar bij de Bijenkorf hing er nog één, een maatje 56. Bummer, want daar is ze nu al zo'n beetje uit. Dus gevraagd of hij in een ander filiaal nog wel was in maat 62 of groter. Helaas....

Gelukkig zag ik dat maatje 56 best groot was. Net zo groot als een 62. Hoera! En anders had ik hem wel alleen voor het inlijsten gekocht :-)

 

Voor het geld zou ik het niet meer doen, een tshirt van dat merk kopen (Twentyfourdips, van www.shirtje.com) . Ik wist door Nemo's shirtje al dat de glitterletters nogal gauw loslieten, dus heb ik het met de hand gewassen. Maakte niets uit, want ALLE letters zaten daarna los, terwijl het een peperduur shirtje is. Dat mag toch niet?! Ik heb dus een mail gestuurd naar Shirtje.com, maar heb er nog steeds niets van gehoord. Slechte service vind ik dat toch, dat kun je als bedrijf zijnde toch niet maken!

Het liefst zou ik zien dat ze hun verkoop drastisch zouden zien dalen, dat ze er achter komen dat dat allemaal komt door deze slechte reclame op mijn log (aangezien ik miljoenen lezers heb). En dat ze dan berouw tonen, door mij een mooi nieuw shirtje te sturen. Met nog wat andere leuke shirts erbij ofzo.

 

 

En dan ook even een foto van Nemo met 6 weken. Kunnen we weer even vergelijken. Toch wel echt broer en zus!