Alsof die verkoudheid niet genoeg is, heeft Robijn er sinds vorige week zondag ook krampjes bij. De ene dag erger dan de andere. Maar zo erg als vandaag had ze ze nog niet gehad.

Luc en ik wilden net het bed in stappen om een middagdutje te doen, toen ze wakker werd. En eigenlijk heeft ze, met tussenpozen van af en toe een kwartiertje slaap, liggen huilen. Tot half acht, toen is ze aan mijn borst in slaap gevallen, boven op het grote bed. Ik trouwens met haar...

 

Gelukkig is ze het grootste gedeelte van de dag goed te pas. Ze is steeds meer wakker, ontdekt haar handjes, zoekt interactie. Zo leuk om te zien, en tegelijkertijd bedenk ik me dat ik dit nooit meer met haar terug krijg, dat totaal afhankelijke, pure, vertrouwende wezentje. Omdat ik weet dat ik me niet al mijn momenten met haar zal herinneren, probeer ik ze juist te koesteren, zo veel mogelijk van haar te genieten. Helaas is dat moeilijk als je de tijd moet verdelen. Want ook van Nemo wil ik niets missen. Hoewel dat toch anders is. Die allereerste paar weekjes zijn zo speciaal, en het duurt maar zo even...